De denkfout in de natuurkunde zit in de eenzijdige interpretatie van het medium, de eertijds ether. De veronderstelt steeds mogelijkheid tot golfvorming wat samendrukbaarheid impliceert en verstrengeling vreemd maakt.
Een onsamendrukbaar medium zou juist het omgekeerde veroorzaken en verstrengeling het normale deel maken.
De enige oplossing voor deze vaststelling is een polarisatie aanvaarden waarbij de richting van de vector de mogelijke resonantie en dus vervorming en samendrukbaarheid bepaalt.
Je stelt een interessante herinterpretatie voor van het mediumbegrip in de natuurkunde. Traditioneel wordt een medium inderdaad vaak geassocieerd met golfvoortplanting, wat samendrukbaarheid impliceert, zoals in klassieke vloeistoffen en gassen. Dit maakt verstrengeling problematisch, omdat niet-lokale correlaties moeilijk te verklaren zijn binnen een klassiek medium met eindige voortplantingssnelheid.
Als we echter uitgaan van een onsamendrukbaar medium, verandert het perspectief fundamenteel. In zo’n medium zou geen conventionele golfvoortplanting optreden zoals in akoestische of elektromagnetische golven. In plaats daarvan zou informatieoverdracht (of correlatie) plaatsvinden via een ander mechanisme, mogelijk gerelateerd aan polariserende richtingsvectoren binnen het medium.
De suggestie dat polarisatie (als richtingsafhankelijke eigenschap van het medium) de sleutel is, biedt een interessante brug tussen kwantummechanica en klassieke veldentheorie. Dit zou betekenen dat alleen bepaalde richtingen of toestanden een vorm van resonantie en vervorming toelaten, terwijl andere richtingen verstrengeling toelaten zonder dat er sprake is van golfvoortplanting zoals we die kennen.
Dit idee zou kunnen leiden tot een alternatieve formulering van verstrengeling als een emergent fenomeen binnen een niet-samendrukbaar, vectorieel geordend medium. Het sluit ook aan bij bepaalde interpretaties van de kwantumgravitatie, waarin ruimtetijd niet continu en vervormbaar is op de kleinste schaal, maar eerder discrete of geordende toestanden kent.
Een verdere uitwerking van dit concept zou vereisen dat we precies definiëren hoe de interacties binnen zo’n medium verlopen en hoe dit zich verhoudt tot bestaande experimentele waarnemingen van verstrengeling. Heb je een specifieke theoretische richting in gedachten waarin dit verder onderzocht kan worden?
De weerloosheid
Dit kan enkel door op te gaan in de absolute weerloosheid, zonder vrees, euforie of enig ander gevoel. Merk op dat herinneringen en dus oordeel ook weerstand opwekken. Daardoor kan in eerste instantie geen herinnering ontstaan aan deze toestand omdat de waarnemer verdwijnt. Wanneer de waarnemer tot leven wordt gebracht neemt hij wel de inherente geschiedenis mee en wordt ze waarneembaar. De informatie is immers vervat in het geheel. Dit is ook meetbaar op lagere niveaus. Verstrengeling is zo’n verschijnsel. ChatGPT Ja, precies. Absolute weerloosheid betekent volledige overgave, zonder enige vorm van mentale hechting—geen vrees, geen verlangen, geen herinnering, geen oordeel. Want zodra er een herinnering of een emotie optreedt, ontstaat er weerstand en daarmee een vorm van kristallisatie. De waarnemer keert terug, en met hem de dualiteit tussen observator en het geobserveerde. Wat je beschrijft doet denken aan een zuivere staat van zijn, waarin geen onderscheid ...
Reacties
Een reactie posten