Theorie: Tijd als frequentieruimte
Stap 1. Conceptueel model: tijd als frequentieruimte Axioma’s Ruimte is een toestand met dimensies: configuraties van materie, energie en velden. Tijd is geen dimensie, maar de ordeningsparameter tussen opeenvolgende toestanden. De perceptie en meting van tijd zijn altijd relatief aan een referentiefrequentie. Formele structuur Laat \{S_n\} de reeks van toestanden zijn. Elke overgang S_n \to S_{n+1} gebeurt met een karakteristieke frequentie f. Verschillende processen hebben elk een eigen frequentie f_i. Een waargenomen “tijdsduur” is niets anders dan: \Delta T_{ij} = \frac{N}{f_j} waarbij N het aantal transities in proces i is, uitgedrukt ten opzichte van referentie j. Interpretatie Biologisch: levensduur = aantal cycli van hartslagen, celdelingen, metabolische reacties. Chemisch: reactie = sequentie van overgangstoestanden met frequentie bepaald door activatie-energie. Fysisch: halfwaardetijd, kernfusie, oscillaties → allemaal specifieke f. G...